Enter The Street Culture

Το Allou Fan Park αποφάσισε να αναμειχθεί με την Hiphop κουλτούρα και έτσι αποφάσισε την διοργάνωση ενός Graffiti festival συνοδευμένο όμως και Djing,Breakdance και Bmx

Τα άτομα που ανέλαβαν την διοργάνωση του είναι ο Alone98(Παναγιώτης Καργάκος)-Leo(Αλέξανδρος Τσιριγώτης) καθώς έχουνε την εμπειρία απο παρόμοια Event αφού έχουν διοργανώσει και το To Pray To Spray.

Η όλη φάση έχει ως εξής:

Θα υπάρχουν 20 ομάδες, οι 10 θα διαγωνιστούν πάνω σε συγκεκριμένο θέμα στις 16 Απριλίου ένα οι υπόλοιπες 10 στις 17 του μηνός. Από αυτές θα επιλεχτούν 10 ομάδες που θα περάσουν στην επόμενη φάση στις 30 Απριλίου που θα διαγωνιστούν και πάλι πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα, οι 5 από αυτές θα περάσουν στον τελικό που θα γίνει στις 1 Μαΐου που θα υπάρχουν και guests που θα βάψουν.

Οι 3 πρώτοι του διαγωνισμού θα είναι αυτοί που θα κερδίσουν και τα δώρα.

Urban Art vs. Ad World

vimeo direct-advert

YouTube direct-wall-animation

Introduction

It’s the one big topic which combines politics, urban art and advertising ideas like none other: Are companies allowed to steal street art or entire urban art concepts to use them for their own interests?!

One one hand site there are artists taking over billboards, some who replace ads with their own posters, others copying special advert-campaign styles to combine them with their own style and still others who just modify existing poster ads…

On the other site, there are artists creating whole advertising campaigns for multinational companies and also viral media in urban contexts is no curiosity any more. But what’s worst than this is when ad agencies start to copy entire, well-known concepts for their own interests!

“Let me know how you feel after you’ve created something for the pleasure and enjoyment of others only to watch someone get paid to appropriate your creation for the benefit of a corporation.” (The Enablist)

The World’s Best Ever just wrote about that problem when the ad world steals, named two interesting examples (e.g. BBDO Berlin GmbH vs.Blu) and started in that way a kind of discussion.

In my opinion, it’s a great topic to discus, because a quick solution is not on the horizon! I for one would prefer when art in public space would by law be generally licensed under a Creative Commons license, for what reason all the agencies at least would have to attribute the work…

If you have any thoughts or opinions, use the commenting area here or swing over to The World’s Best Ever to make a statement!

Mr. Brainwash Gets Protection

You are intersted in street art, graffiti or anything similar?
Then you may want to subscribe to my RSS feed or follow me on Twitter!

Street Art Protection | For some time now, there’s a more or less big discussion running around the world, why street artworks should be protected, who decides which one is worth protecting. After everybody’s darling and super-duper street art hero Banksy, we now have another artist (?) whose works moved up the ladder http://www.urbanartcore.eu

and are now worth protecting…

Mr. Brainwash Gets Protection

As the Melrose & Fairfax blog for street art in Los Angeles wrote, it’s no one else than Mr. Brainwash whose street artworks are getting protected with plexiglass!

“The two stencils feature a trophy from the Oscars, and a little boy with a camera. We think it is a cool thing that more street art is being protected so that it can have a longer life be enjoyed by a wider audience. Still, there is something weird about this new treatment of street art. We can’t even put words to it. Its just a hunch, and it feels foreign.”
(Melrose & Fairfax blog)

In my opinion, protecting street art with plexiglass is one of the most stupid things you could ever do! It’s totally against the sense of ephemeral urban art! Additionally there’s also the fact, that I’m unable to grasp why someone should just protect Mr. Brainwash’s stencil stuff!? Probably someone of you could explain this to me…

Info via vandalog.com.

Πηγή:http://www.urbanartcore.eu

Light Painting WiFi

You are intersted in street art, graffiti or anything similar?
Then you may want to subscribe to my RSS feed or follow me on Twitter!

Urban Light Art | Yeah I know, the results when art meets technology are often strange, but sometimes also groundbreaking and interesting. Timo Arnall, Jørn Knutsen and Einar Sneve Martinussen recently showed that the Graffiti Research Lab is not the only agency which combines urban arts with technology by developing a four meters tall light art tool which makes WiFi visible!

vimeo direct-light-WiFi

“This project explores the invisible terrain of WiFi networks in urban spaces by light painting signal strength in long-exposure photographs. A four-meters long measuring rod with 80 points of light reveals cross-sections through WiFi networks using a photographic technique called light-painting.” (About the project)

In my eyes, the results the team created are a somehow nice example of how close technology and abstract art in an urban context are…

For more info about the project, visit nearfield.orgor yourban.no!

Εικαστικός πόλεμος στους τοίχους της πόλης

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ

Στις περισσότερες ελληνικές πόλεις, από τις υποβαθμισμένες περιοχές μέχρι τις «καθώς πρέπει», η τέχνη του δρόμου έχει την τιμητική της. Η ανάπτυξη του είδους έχει προκαλέσει ιδεολογικές έριδες ανάμεσα σε σκληροπυρηνικούς γκραφιτάδες και σε πιο ήπιους street artists, που δείχνουν τη δουλειά τους σε χώρους τέχνης

τέχνη του Αλέξανδρου Βασμουλάκη την ξέρουν περισσότερο από τους φιλότεχνους όσοι κυκλοφορούν στο κέντρο της πόλης. Οι φιγούρες του, συχνά γυναίκες με σαρδόνια χαμόγελα και ζευγάρια σε κρίση, δίνουν χρώμα σε πολυκατοικίες και γκρίζους τοίχους: στου Ψυρρή, στο θέατρο «Χώρα», στις εργατικές πολυκατοικίες του Ταύρου. Η μεγαλύτερη, σε διάσταση, τοιχογραφία του βρίσκεται, όμως, στο Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου, ενώ έργα του υπάρχουν ακόμα στην Κίνα και στη Λιουμπλιάνα. Αυτήν την εποχή δείχνει τη νέα του δουλειά στην γκαλερί a.antonopoulou. art (Αριστοφάνους 20, Ψυρρή).

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ

Αυτή τη φορά ο street artist μάς προσκαλεί σε ένα ταξίδι που έχει αναφορές στην τέχνη της Αναγέννησης, σ' ένα «ραντεβουδάκι με την ανιψιά του Μποτιτσέλι», όπως επισημαίνει και ο τίτλος της έκθεσης. Αναμφίβολα είναι μια από τις πιο φεμινιστικές που έχουν γίνει ποτέ από άντρα. Συμφωνεί και ο ίδιος. «Οι γυναίκες μου είναι γυμνές, η στάση του σώματος τους είναι συχνά ανάλογη με εκείνη των γυναικών της Αναγέννησης, αν κι έχουν διαφορετικές εκφράσεις. Γελούν σαρδόνια, είναι λίγο ειρωνικές, θέλουν να σαρκάσουν το θεατή, να γελάσουν λίγο με εμάς, να κοροϊδέψουν τον αντρικό κόσμο και το στερεότυπο ρόλο που τους επιβάλλει».

Από τα πρώτα «βρώμικα» γκραφίτι, που άρχισε να κάνει σε ηλικία 14 ετών, και τις μεγάλες τοιχογραφίες σε δημόσιους χώρους έφτασε, κάποια στιγμή, να δείχνει τη δουλειά του στις γκαλερί. Οταν του λέμε, προβοκατόρικα, ότι έγινε «καθώς πρέπει» απαντά νηφάλια: «Αν δεν είχα βιοποριστικές ανάγκες ίσως να μην έκανα εκθέσεις σε γκαλερί. Τι θέλετε, να μείνω άστεγος για να κρατήσω μια περηφάνια; Θεωρώ τη στάση μου πιο τίμια».

Πηγή έμπνευσης για τη νέα του έκθεση υπήρξαν, το ντοκιμαντέρ του Τζον Μπέργκερ «Ways of seeing» από τη δεκαετία του '70 και οι «Βοσκοί της Συμφοράς» του Νίκου Παπατάκη. «Στο πρώτο βλέπουμε πώς η σημερινή γυναίκα "γλάστρα" και αντικείμενο, γυμνή, διαθέσιμη και παραδομένη στο αντρικό βλέμμα ξεκίνησε από την τέχνη της Αναγέννησης», λέει. «Τότε άρχισε να απελευθερώνεται το εμπόριο, να ξεκινούν οι παραγγελίες προσωπογραφιών από τους πλούσιους και οι καλλιτέχνες να ζωγραφίζουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο ώστε να ικανοποιήσουν το αντρικό βλέμμα».

Από τους «Βοσκούς» του Παπατάκη τον ενέπνευσε, λέει, «η έννοια του "εξευτελισμού" ή καλύτερα της ταπείνωσης, ένα στοιχείο που υπάρχει υπόγεια στην έκθεση και υποδηλώνεται από τα κοροϊδευτικά χαμόγελα των γυναικών».

Ο ίδιος είναι σχεδόν σίγουρος ότι ο αιώνας που διανύουμε ανήκει στις γυναίκες, αν και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται ακόμα από μεγάλο μέρος των Μέσων Ενημέρωσης είναι συχνά χυδαίος. «Αρκεί να ανοίξεις την ελληνική τηλεόραση, με πρόχειρο παράδειγμα την Πετρούλα που έλεγε το Δελτίο Καιρού, για να δεις τον εξευτελιστικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η γυναίκα. Οι δικές μου είναι απλές, ελεύθερες και με χαμόγελα λιονταρίσια. Μου αρέσει που μας χλευάζουν. Η κοινωνία μας γενικότερα στηρίζεται στην ηλιθιότητα. Δίνει μεγάλη σημασία στους καλλιτέχνες ή στους αθλητές. Θεωρώ υπερεκτιμημένο ακόμα κι αυτό που κάνω εγώ, αν και ασχολούμαι μέρα-νύχτα και είμαι ταγμένος με αφοσίωση μοναχού. Δεν βλέπω να επιβραβεύονται με τον ίδιο τρόπο οι επιστήμονες».

Αν και μπήκε στις γκαλερί δεν υποτίμησε ποτέ την επιθυμία του να κάνει τέχνη στο δρόμο.

«Η δράση στην πόλη έχει την αίσθηση ενός εικαστικού πολέμου». «Πρέπει να πολεμήσεις με την τέχνη σου αμέτρητους εχθρούς, τις διαφημίσεις, τους άλλους καλλιτέχνες. Πρέπει να είσαι πάντα ετοιμοπόλεμος και το σχέδιο σου να είναι αιχμηρό για να μπορέσει να τραβήξει την προσοχή μέσα σε αυτή την πληθώρα εικόνων και συμβόλων».

Οσο για τους σκληροπυρηνικούς πιτσιρικάδες, που «βρωμίζουν» με ταγκς δημόσια κτίρια και κάθε γωνιά της πόλης λέει: «Οταν οι υπογραφές είναι καλοφτιαγμένες, μου αρέσουν πολύ. Μπορεί να φαίνονται καταστροφικές, αλλά μην ξεχνάτε ότι κρύβουν πολύ κόπο και δουλειά όλες αυτές οι "μουντζούρες" των δεκατετράχρονων. Δεν μπορείς να ελέγξεις τη δημιουργικότητα των εφήβων, αν αναλογιστείς επιπλέον τη βία και την αγριότητα που υπάρχει γενικότερα μέσα στην πόλη».

*Διάρκεια έκθεσης έως 24 Μαρτίου.

JPO: Δεν θέλουμε να ομορφύνει η πόλη

Πέρα από τους street artists, που αρχίζουν και χαίρουν μεγάλης εκτίμησης με τις τοιχογραφίες τους σε γκρίζους τοίχους, υπάρχουν και δεκάδες «καλλιτέχνες του δρόμου» που ακολουθούν τη λογική «χτυπάω και φεύγω».

Μια από αυτές είναι η JPO, μια «κολεκτίβα» παιδιών από 20 μέχρι 30 ετών, που άρχισαν κάποια στιγμή, σχεδόν αυθόρμητα, να ζωγραφίζουν τις λευκές διαφημιστικές πινακίδες, που υπήρχαν διάσπαρτες σε δρόμους και ταράτσες της πρωτεύουσας. Οταν απαγορεύτηκαν με νόμο οι υπαίθριες διαφημιστικές πινακίδες λόγω της ακαταλληλότητάς τους για το οπτικό πεδίο των οδηγών και τη δημόσια ασφάλεια, δεκάδες μπίλμπορντ έμειναν λευκά. Τα μέλη της ομάδας σκέφτηκαν ότι ήταν ιδανικοί, λευκοί καμβάδες για την τέχνη τους.

Εφοδιασμένοι με μακριά κοντάρια και χρώμα άρχισαν να καλύπτουν τις πινακίδες με τις αλλόκοτες, ναΐφ, σχεδόν παιδικές παραστάσεις τους. Η ομάδα κατέγραψε φωτογραφικά τα σχέδια που έκανε και τα συγκέντρωσε σ' ένα καλαίσθητο μικρό λεύκωμα με τίτλο «JPO Is the LAW» («Μεταίχμιο»).

Αποτελείται από άτσαλες παραστάσεις με όπλα, ανθρώπινες φιγούρες, ζώα, άρματα μάχης, μ' ένα χέρι που σβήνει ένα τσιγάρο πάνω από τη φράση «Fuck Future» και άλλες προκλητικές παραστάσεις. Η ομάδα αυτοπροσδιορίζεται γράφοντας, ανάμεσα σε άλλα: «JPO είναι: να χρησιμοποιείς τους λευκούς καμβάδες της πόλης γιατί έχεις βαρεθεί να σέρνεσαι από γκαλερί σε γκαλερί, ότι έχεις βαρεθεί νταβάδες και τσατσάδες, να χρησιμοποιείς ό,τι είναι φαινομενικά άχρηστο, να κοιτάς τον ουρανό κατάματα». Δύο μέλη της, ο «Ταρζάν» και ο «Καοτόνικ», μας λένε πώς η δράση τους στα μπίλμπορντ ξεκίνησε αυθόρμητα. Ο Ταρζάν θυμάται γελώντας μια φράση που του είπε ο πατέρας του όταν είδε τις «άτσαλες» παραστάσεις τους: «Μάλλον πρέπει να είσαι πολύ καλός καλλιτέχνης, τέτοια ασχήμια θέλει προσπάθεια για να την κάνεις». Οι ίδιοι αποδίδουν, πάντως, την αγριότητα της «γραφής» τους στην ειλικρίνεια. «Θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, όπως ένα πιτσιρίκι που κάνει κάτι επειδή το νιώθει, χωρίς να κάτσει να σκεφτεί αν είναι καλό ή κακό».

Και τι απαντάνε σε όσους κατηγορούν τους γκραφιτάδες ότι «βανδαλίζουν» την πόλη; «Μια πόλη που δεν θα είχε καθόλου ταγκς θα έπρεπε να τη φοβόμαστε. Σημαίνει ότι έχει τρομερή αστυνόμευση και ανθρώπους που δεν μπορούν να εκφραστούν. Οταν σε όλη την Αθήνα πίνουν πρέζες στο δρόμο, οι μπάτσοι βαράνε όποιον βρουν μπροστά τους, εγώ δεν σκέφτομαι να προστατέψω το νεοκλασικό. Δεν θέλουμε να ομορφύνει η πόλη. Γιατί να ομορφύνει; Για να ζούμε στο ψέμα ότι είναι όμορφη με το γκαζονάκι της και να μας πνίγουν τα προβλήματα;».

Το ίδιο απόλυτη και η άποψή τους για τους street artists, που δεν δουλεύουν ομαδικά. «Δημιουργούν μια μανιέρα και γίνονται βαρετοί». *